ปีใกล้จะหมดแล้ว

เพื่อนบ้านในหมู่บ้านก็ทยอยออกไปทำงานกันทีละคน
บางคนเพิ่งจบการศึกษา ยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ ก็ออกไปลองเสี่ยงดู
บางคนลาออกจากโรงเรียนแต่เช้า ไปโรงงาน ก่อสร้าง ส่งอาหาร ก็แค่หาเงินได้ก็พอ
ช่วงนี้เพื่อนบ้านในบ้านก็มาเยี่ยมเยียนกันเรื่อยๆ พอคุยกันไปก็จะพูดถึงฉัน:
“เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวในหมู่บ้านของเรา ถ้ามีโอกาสในอนาคต ก็ต้องช่วยเหลือพี่น้องในบ้านให้มากขึ้นนะ พวกเขาทนทุกข์ได้ ก็แค่ไม่มีเส้นสาย”
ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็ช็อกอยู่ในใจ ไม่รู้จะตอบยังไง
ใจรู้สึกทั้งเจ็บปวดและเศร้า
ฉันเข้าใจความลำบากของพวกเขา เข้าใจว่าการหางานทำมันยากแค่ไหน เข้าใจว่าการไม่มีพื้นฐานและวุฒิการศึกษาในต่างจังหวัดมันลำบากแค่ไหน
ฉันก็อยากช่วยจริงๆ
แต่ก็มีแต่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่า ฉันเป็น “นักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวในหมู่บ้าน” ก็เป็นแค่คนธรรมดาในต่างจังหวัด
ไม่มีทรัพยากร ไม่มีสายสัมพันธ์ ไม่มีความสามารถที่จะเป็น “ผู้นำทาง” ให้คนอื่น แม้แต่อนาคตของตัวเองก็ยังสับสน
ฉันไม่ได้ไม่อยากช่วยเหลือ แต่จริงๆ แล้วฉันก็ช่วยไม่ได้
พูดได้แค่ยิ้มรับเท่านั้น ใจกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้าโศก สุดท้ายก็ถอนหายใจ... สู้ๆ นะ!💛